Portretfotografie - De Indo
08 december 2014 
3 min. leestijd

Portretfotografie - De Indo

Voor het derdejaars project van de Fotoacademie wist ik al vrij snel dat ik een fotoserie wilde maken over mijn roots: Indonesië, oftewel het voormalig Nederlands-Indië. En om specifieker te zijn, wilde ik foto’s maken van “de indo”. En dit is iets anders dan “Indonesiër”!

De termen Indo, afkorting van Indo-Europeaan maar ook Indisch of Indische, voor Indische Nederlander worden gebruikt om mensen van Indo-Europese afkomst mee aan te duiden. Dus iemand met Nederlands bloed, maar die is geboren in Indonesie tot, laten we zeggen, 1950, noem je ook ‘een indo’.

Het ‘indo-zijn’ is iets wat ik niet kan uitleggen. Het is een gevoel, een ‘ons kent ons’ saamhorigheid. Een van de dingen die echt typisch Indisch is, is als je bij een indo thuiskomt (mijn ouders, tantes, ooms, maar ook ‘onbekenden’). Het maakt niet uit hoe laat je op bezoek komt, ’s ochtends, ’s middags, ’s avonds, of welke dag van de week het is…de eerste vraag die altijd gesteld wordt is “Heb je al gegeten?”.

Dan zeg je vaak quasi bescheiden “nee, tante, ik heb al gegeten, bedankt”. Maar tevergeefs, je hoort de koelkast al opengaan, en het piepje van de magnetron. En voor je het weet, zit je aan tafel met een bord nasi goreng, een lemper, of een home-made risolles. 😀 Zo ook bij mevrouw Posthouwer, die ik via mijn voormalig collega Astrid heb leren kennen.

Zij is de allereerste van wie ik een portret heb gemaakt. Maar ik zoek nog meer mensen, het liefst van 70 jaar of ouder. Dus als je iemand kent die het leuk vindt om hieraan mee te werken, let me know! (via kevin@snapshotdojo.nl, of via Facebook!)

Ik wilde een ingetogen, en écht portret maken, precies zoals de mensen zijn, thuis, in hun eigen vertrouwde omgeving. Omdat ik mevrouw Posthouwer nog nooit had ontmoet, merkte ik dat een foto maken bij de eerste kennismaking niet helemaal goed voelde. Het voelde een beetje geforceerd, en vooral ook omdat er allemaal interessante verhalen over vroeger door haar werden verteld. Ik vroeg of ik op een latere datum mocht terugkomen, en dat mocht.

Bij het tweede bezoek  ‘kenden’ we elkaar al een beetje, en was het veel prettiger en makkelijker om foto’s te maken. Bij portretfotografie is het superbelangrijk om een band op te bouwen met de persoon die voor jouw camera staat. Als je iemand dus nog niet kent, is het dus handig om eerst even rustig kennis te maken. Neem natuurlijk wel je camera mee, want er kan altijd een mooi moment ontstaan. Portretfotografie is altijd een samenwerking, waarbij je samen een mooie foto maakt!

Overigens heb ik twee verschillende lenzen / objectieven gebruikt, en allemaal met statief.  Voor de close-up een 50 mm F1.4, waarbij ik met het grootste diafragma scherp heb gesteld op de ogen. Voor de ‘wide shot’ een 24-70 mm F2.8 lens, die had ik geschoten op F4.0 geloof ik.

Over de schrijver
Met Portret Dojo wil ik jou graag helpen met het 'naar the next level tillen van jouw portretfotografie. Denk aan licht, instellingen, compositie en bijvoorbeeld ook het geven van aanwijzingen aan je model. Maar ook voor advies over camera's of lenzen kun je bij me terecht. Heb je een vraag, opmerking of wil je gewoon wat kwijt? Mail me dan op kevin@snapshotdojo.nl ;)---"To become a master, you should always be a student" - Ken Shamrock
Reactie plaatsen