M(S).

Deze fotoserie over M. is een van de meest persoonlijke die ik tot nu toe heb gemaakt. M. is de zoon van een goede vriendin van mijn moeder, en sinds ongeveer 1,5 jaar weet hij dat hij MS – multiple sclerose – heeft. Het is bij hem ontdekt omdat hij merkte dat hij met veel moeite naar de bus kon rennen. Enkele maanden geleden was hij op bezoek bij mijn ouders, en ik had hem al heel lang niet meer gezien. Wat mij opviel, was zijn optimisme, en zijn kracht, ondanks zijn ziekte. Dit raakte me heel erg, en toen ik naar huis reed besefte ik hoe dankbaar ik mag zijn voor mijn gezondheid. En dat ik de dingen kan doen die ik wil doen. Voor M. is dat een stuk lastiger, en dit werd me later pijnlijk duidelijk toen ik met hem naar de bioscoop ging, en hij met moeite de trap kon oplopen. Iets wat voor mij zo vanzelfsprekend is…is dat voor hem niet.

Tijdens die autorit naar huis, wist ik vrijwel meteen dat ik hem wilde fotograferen, en hem wilde volgen tijdens de dagelijkse dingen. In het begin was het een beetje aftasten, van beide kanten, want ik wist niet zo heel goed wat ik wilde vertellen over M. De eerste paar keren dat ik bij hem was, maakte ik vooral (geposeerde) portretten, zoals je hier kan zien.

Tussendoor ging ik regelmatig naar mijn school, de Fotoacademie in Amsterdam, om feedback te vragen aan onder andere mentoren Liselotte, Nicole en Monique. Erg waardevol om commentaar en feedback te krijgen van ervaren fotografen, en erg inspirerend ook! Vooral na een gesprek met Liselotte, die het idee gaf om het anders aan te pakken, namelijk documentair, en meer te focussen op bijzondere momenten tussen M, zijn ouders, en zijn zus Dewi. Documentaire fotografie is heel simpel gezegd wanneer je als fotograaf de ‘fly on the wall’ bent. Onopvallend, maar toch dichtbij, om een verhaal te kunnen vertellen. Je zou kunnen zeggen dat de serie uit twee delen bestaat…het portretdeel, en het documentairedeel.

Daarnaast vertelde Liselotte me dat fotografie keihard werken is. En je er eigenlijk al bijna vanuit moet gaan dat je met geen enkel goed beeld thuiskomt. Met andere woorden, probeer te fotograferen zonder verwachtingen, maar heb vooral veel plezier in het proces. Dan volgen de mooie resultaten vanzelf wel. En daarnaast is fotograferen alles ‘er om heen’, de voorbereiding, het praten met mensen, contact maken met ze…het knopje indrukken is zelfs het kleinste deel.

Dat sprak me zelf wel aan, en ik voelde meer vrijheid omdat ik nu rustig kon wachten op momenten, in plaats van ‘te jagen’ naar beelden. Ik vroeg gelijk aan M. of ik langs mocht komen bij zijn ouders, bij wie hij op bezoek ging in het weekend. Dat vonden ze goed, en ik ben een paar keer geweest om te fotograferen. Wat ik graag wilde laten zien met de foto’s, is de sterke band die ze samen hebben. De liefde die het gezin voor elkaar heeft, zijn band met zijn oudere zus – die het syndroom van Down heeft – en zijn kracht / kwetsbaarheid. Ik voelde me erg welkom bij M. thuis, en ook bij zijn ouders, misschien is dat iets Indisch 😉 Ik heb met M. al gesproken over een vervolg

Zie hier de serie op mijn websitehttp://kevinkwee.com/ms

Life is what happens to you while you are busy making other plans – John Lennon

Over de schrijver
Met Portret Dojo wil ik jou graag helpen met het 'naar the next level tillen van jouw portretfotografie. Denk aan licht, instellingen, compositie en bijvoorbeeld ook het geven van aanwijzingen aan je model. Maar ook voor advies over camera's of lenzen kun je bij me terecht. Heb je een vraag, opmerking of wil je gewoon wat kwijt? Mail me dan op kevin@snapshotdojo.nl ;) --- "To become a master, you should always be a student" - Ken Shamrock
Reactie plaatsen